Μια ελληνική συμμετοχή στο XR0Y, η Βίκυ SV2KBS στα νησιά του Πάσχα!(Όλο το παρασκήνιο με το αετήσιο βλέμμα του 2Μδη!)
Παρά την παραπάνω "οικογενειακή" φωτογραφία και τον αριθμό των επαφών που κατάφεραν, δεν κύλησαν όλα τόσο εύκολα!
Όλα άρχισαν
με το που πάτησε το πόδι της στο νησί η συνάδελφος. Ιπποτικά οι άρρενες συνάδελφοι, της πρότειναν να κατέβει πρώτη, πιστεύοντας στο "γούρι" που θα τους έφερνε...

Μέχρι τότε
ήταν όλα ήσυχα και ειδυλλιακά! Το κυματάκι πλατσούριζε και τα πουλάκια τιτίβιζαν!

Οι γνωστές πέτρινες μουτσούνες -σύμβολο των νησιών- ατένιζαν νωχελικά το πέλαγος.
Και τότε...
Η θάλασσα άρχισε να αγριεύει, ο ουρανός άρχισε να συννεφιάζει, η γη άρχισε να τρέμει, οι φωτιές της κόλασης να ξεπηδούν (...ξέρω το παράκανα!)

Δυνατή βροχή, αέρας, τα στοιχεία της φύσης εναντίον τους! Διακοπές ρεύματος, καταιγίδες. Το αεροπλάνο με τις αποσκευές τους προσγειώθηκε αλλού, οι ντόπιοι τους θεώρησαν αιτία όλων τους των δεινών, οι επικοινωνίες και οι μεταφορές διακόπηκαν και ελλείψει τροφίμων έριχναν κλήρο, να δούνε ποιος-ποιος-ποιος θα φαγωθεί...(δις!)
Αφού έψαξαν απελπισμένα όλες τις αποσκευές και κατανάλωσαν κάθε φαγώσιμο...

Βγήκαν στη γύρα να κυνηγήσουν κουνάβια! (Ιδέα της δικιάς μας!!)

Κοιτάν δεξιά-κοιτάν ζερβά, κουνάβια δεν γρικάνε, κοιτάν λίγο καλύτερα και βλέπουν ένα σκύλο!
"Βρήκα φαί!!! Θα τον κάνουμε με μπάμιες!" φώναξε η Βίκυ... "what??" γαύγισε ο σκύλος! (τα σκυλιά εκεί μιλάνε αγγλικά!) "Μα εγώ δεν τις τρώω τις μπάμιες!" ψιθύρισε κάποιος...

"Εσύ όκι φάει σγκύλο... εγκώ μαναρίζει σγκύλο τον φάω το Πάσχα..." της είπε μια κάτοικος των νησιών του Πάσχα.
"Γουφ!" γαύγισε με ανακούφιση ο σκύλος... "Εσύ πρέπει κάνεις θυσία πέτρινος μουτσούνος. Θεοί έχουν αγκριέψει μαζί σου... ντιντιντίτ ντιντιντιντά μετά! Πρώτα θυσία πέτρινος μουτσούνος!..." συμπλήρωσε η Πασχαλιά! Έτσι την έλεγαν, την είχαν βαφτίσει όταν ήταν μετανάστρια στην Ελλάδα, εξού και τα σπαστά ελληνικά! (Να δεις που εγώ την θυμάμαι κάπου στην Κουμουνδούρου...)

Της υπέδειξε λοιπόν τι θα κάνει. Τις διάβασε κάτι ευχές, της έψαλε το Χριστός Ανέστη, της φόρεσε και ένα καπέλο από φτερά φραγκόκοτας και τρίχες καλογέρου... Και της είπε να πάει να προσφέρει κάτι φαγώσιμο στα αγάλματα. Δρόμο παίρνει-δρόμο αφήνει, φτάνει η Βίκυ στα αγάλματα και...
τι προσφέρει;;;

Το απαραίτητο εφόδιο κάθε αποστολής, αυτό που υιοθετήσαμε τα τελευταία χρόνια μετά την θαυματουργή εξαφάνιση από ομάδα πολυτάλαντων συναδέλφων...
Αυτό ήταν!!! Η θάλασσα γαλήνεψε, ο αέρας έπεσε, οι πρίζες άρχισαν να βγάζουν ρεύμα και οι βρύσες γάργαρο νερό. Τα πουλιά άρχισαν πάλι να κελαηδούν και
η Βίκυ έκανε μουτσούνες με το σκύλο!! 
Στήθηκαν οι κεραίες, άρχισαν να γίνονται οι επαφές, και όλοι πρόσφεραν μέχρι τελικής πτώσης...



Και όπως όλα τα ραδιοερασιτεχνικά δρώμενα, έτσι και αυτό έκλεισε με ένα καλό τσιμπούσι (αφού έδεσαν σφιχτά το βάρδο που ήθελε να τραγουδήσει...)

Και ζήσανε αυτοί καλά και ο σκύλος καλύτερα (τουλάχιστον μέχρι το Πάσχα!)...

Και εμείς υπερήφανοι που έχουμε μια τόσο δραστήρια συνάδελφο μεταξύ των Ελλήνων ΡΑΔΙΟΕΡΑΣΙΤΕΧΝΩΝ...
